خب ..... تعطیلات تموم شد و من دارم  آماده رفتن میشم. یه چمدون به زور بسته شده و یکی دیگه نیمه پر وسط اتاق... صحنه غم انگیزیه؟ نه .... به خودم قول دادم پستی که می نویسم آه و ناله و زنجموره نداشته باشه.

تعطیلات خوبی بود . پراز اتفاقات خوب.... اول از همه دلتنگیم برطرف شد و فهمیدم در انتخاب دوستای قدیمی اشتباه نکردم.

 یه عالمه کتابهای خوب خریدم و البته سرزنشهای مادر گرامی رو هم تحمل کردم که اینا رو داری کجا می بری!!!

به نمایشگاه افشین عزیز رسیدم که در این مورد با یک تیر دو نشون زدم هم نقاشیها رو دیدم هم با دوستهای خوبش آشنا شدم. اینم یه شانس دیگه!

در قرار وبلاگی! با آقای آسایش مهربون ملاقات کردم، دیگه چی میخوام؟!!

در مورد خودم به چند تا نتیجه رسیدم:

مهمترینش اینه که بقول یه دوستی من مرض دلتنگی دارم! وقتی اینجا نبودم دلم برای هر آنچه و هرآنکه در ایران می شناختم بطرزغم انگیزی تنگ شده بود. اومدم اینجا ، دلم برای اتاقم ، خوابگاه، جمعه بازار، اون آقاهه که میاد هرروز داد میزنه Ev Su ،کافه زیر خوابگاه، شبهای تعطیلی توی اتاق فراز فیلم دیدن، نیمه شب با بچه ها بیرون رفتن و..... تنگ شده.

الان دچار یک تضاد شدیدم هم میخوام برم هم میخوام بمونم...

دومین نتیجه مهم اینه که متوجه شدم می تونم هنوز به خودم امیدوار باشم که روانم  سالمه(نخیر خود شیفته نیستم) وقتی هنوز می تونم آدمهایی رو دوست داشته باشم، دلم براشون تنگ شه، موقع خداحافظی وقتی بغلم می کنن اشک به چشمم بیاد و متقابلا محبت رو توی چشماشون ببینم، طبیعتا از یه آدمایی خوشم نیاد ولی تعداد اونایی که دوستشون دارم بیشتره و..... این نشون میده روانم نسبتا ! سالمه. فکر میکنم این کم چیزی نیست توی این دوره زمونه.

یه مورد دیگه اینکه من چقدر توی این مدت عوض شدم! الان که دارم احساسمو در روزهای آخر و بخصوص آخرین خداحافظی ها (بارقبل) با امروز مقایسه می کنم این تغییر خیلی محسوسه. هر وقت صحنه خداحافظی بار قبل یادم میاد دلم برای خودم خیلی میسوزه! رقت انگیز بود. الان اون احساس غم رو دارم ولی اصلا بد و آزاردهنده نیست.

نمیدونم تلاشی که در جهت غمناک نبودن این پست به خرج دادم چقدر موفق بوده ولی واقعا در خودم احساس غم با بار منفی ندارم(الان سلامت روان رو که دارید!!! حق دارید اگر شک کنید)بهرحال اگر شرایط جوی مناسب باشد و هواپیما هم دچار سانحه نشود پست بعدی رو در اتاقم در خوابگاه خواهم نوشت.

حدود شش ماه پیش کتاب بادبادک باز نوشته خالد حسینی رو خوندم. بسبار تاثیرگذار بود . هفته پیش فیلمی رو که بر اساس همین کتاب ساخته شده دیدم. الان نمیخوام درباره فیلم یا کتاب صحبت کنم یا نقدشون کنم. در کتاب مکالمه ای وجود داره بین امیر و پدرش درباره گناه. که با توجه به کلیدی بودن آن در ادامه داستان، عینا در فیلم هم اومده. این موضوع برام بسیار جالبه و ذهنمو مشغول کرده . تا حالا اینجوری به موضوع نگاه نکرده بودم. شما نظرتون چیه؟

.........................

..... توی اتاق مطالعه ، اتاق دود، بودیم که به بابا گفتم ملا فتح اله خان توی مدرسه چه درسی به ما داده(خوردن شراب گناه کبیره است!). بابا داشت برای خودش از توی گنجه ای که کنج اتاق درست کرده بود، ویسکی می ریخت. خوب گوش کرد، سری جنباند و جرعه ای از مشروبش را خورد........

با صدای کلفتش گفت: «میبینم که چیزهایی را که از مدرسه یاد میگیری با آموزش حقیقی قاطی کرده ای.»

«اما اگر حرف هایش درست باشد، با این حساب شما گناهکاری بابا؟»

تکه یخی را زیر دندانش فشرد«هووم. می خواهی بدانی در نظر بابایت گناه چیست؟»

«بله.»

..................

بابا گفت:«خب، هرچی ملا یادت داده ول کن، فقط یک گناه وجود دارد والسلام. آن هم دزدی است.هر گناه دیگری هم نوعی دزدی است. می فهمی چی می گویم؟»

مایوسانه آرزو کردم کاش می فهمیدم و گفتم «نه، بابا جون.»

............

بابا گفت:« اگر مردی را بکشی، یک زندگی را می دزدی. حق زنش را از داشتن شوهر می دزدی، حق بچه هایش را از داشتن پدر می دزدی. وقتی دروغ  می گویی، حق کسی را از دانستن حقیقت می دزدی. وقتی تقلب می کنی، حق را از انصاف می دزدی. می فهمی؟»

....................

«هیچ کاری پست تر از دزدی نیست امیر. اگر کسی چیزی را که مال خودش نیست بردارد،خواه جان یک آدم باشد، خواه یک تکه نان..... تف به رویش..................»(ص 23)

دیروز برای رفتن به جایی به یک آژانس مراجعه کردم. آقای متصدی آژانس گفت صبر کنید. چند دقیقه گذشت چون بیرون ایستاده بودم تذکر دادم که سرده، اومد جلوی در و اشاره کرد وگفت داره میاد. من به سمتی که گفته بود نگاه کردم ولی کسی رو ندیدم. فقط خانمی در حالیکه به ما نزدیک میشد گفت سلام و اون آقا هم جواب داد و به من گفت بفرمایید!منهم تعجب زده دنبال راننده راه افتادم.البته می دونستم که بعضی از آژانسها راننده خانم دارند ولی تا دیروز ندیده بودم. تا اینجا خیلی مهم نبود.

رسیدیم به ماشین ، خانم راننده در رو باز کرد و نشست. معمولا خانمها در آژانس عقب می نشینند. ولی من در این مورد بخصوص مونده بودم که چکار باید بکنم؟ فکرکردم با توجه به اینکه راننده خانمه بهتره منهم جلو بشینم .در جلو رو که باز کردم دیدم کف ماشین پراز پوست تخمه س به روی خودم نیاوردم و سوار شدم. خانم راننده گفت وااای چقدر ماشین کثیفه، چرا اینطوری کرده ماشینوووو.... یعنی من باید می فهمیدم که ماشین دست کس دیگری بوده! بعد از اینکه از توی جیبهای مختلفش گوشیهای مختلفی درآورد و جاهای مختلف ماشین گذاشت راه افتادیم.در همین لحظه پخش ماشین روشن شد و منوچهر از اعماق تاریخ شروع کرد به خوندن: چقدرغافل بودم من    اسیر دل بودم من ...... من درحالیکه سعی میکردم جلوی خنده امو بگیرم گفتم از حکیم بریم بهتره. گفت: شما راهنما باش عزیزم! بعد دوباره گفت: واااای چقدر ماشینم کثیفه! و البته منهم متحیر بودم از شیشه جلو اصلا چیزی می بینه؟! همینطور که من جونم رو گرفته بودم کف دستم و خدا خدا میکردم سالم برسم، خانم راننده بی مقدمه پرسید:صورتم کثیفه؟ من فکر کردم اشتباه شنیدم گفتم: صورت کی؟ دوباره گفت صورتم خیلی کثیفه نه؟ منم خیلی با دقت نگاه کردم و گفتم نه... گفت چرا، از صبح تا حالا صورتمو نشستم !

 در همین وقت بعلت کثیفی بیش از حد شیشه های ماشین، خانم راننده ماشینی رو که از ما سبقت می گرفت ندید و نردیک بود تصادف کنیم .خانم راننده بهرترتیب ماشین رو کنترل کرد و با خنده گفت وااای انقدر شیشه کثیفه اصلا ندیدمش! وایسم یه جا تمیزش کنم(وسط بزرگراه) من با نگرانی گفتم :خب شیشه شور رو بزنید! گفت: فکر کنم یخ زده بود و در همون حال شیشه شور رو زد و آب فواره زد روی شیشه. خانم راننده ذوق زده گفت: اااااااا اینکه کار میکنه و منهم از اینکه جونم در امانه ذوقمرگ شدم .شیشه تمیز شد و خانم راننده گفت: وااااای چقدر تمیز شد خوب شد گفتی!

بعد از اینکه شیشه تمیز شد خانم راننده تصمیم گرفت سر خودش رو گرم کنه و شروع کرد به تخمه خوردن از کاسه ای که جلوی داشبورد بود و پوست تخمه ها رو خیلی با دقت می ریخت زیر پای من! یعنی تخمه رو می شکست بعد پوستش رو با دو انگشت میگرفت، دستش رو دراز میکرد سمت پای من و همونجا انگشتاشو باز می کرد و پوست تخمه مستقیم می افتاد زیر پای من. خانم راننده تا آخرین دونه تخمه ها با پشتکار به اینکار ادامه داد. بعد دوباره توی آینه نگاه کرد و گفت:واااای چقدر صورتم کثیفه!

و من با اینکه با مقصد هنوز فاصله داشتیم پیاده شدم و فرار کردم.  

دیشب یکی از دوستانم تلفن کرد و گفت بریم بیرون منم که آماده ام برای بیرون رفتن وقتی دیدمش متوجه شدم که با همسر گرامی کمی بحث کرده و برای اینکه کسی کشته نشه! از خونه زده بیرون. مسلما در اینجور مواقع این بهترین کاره.بگذریم که وقتی موارد اختلاف رو گفت من کلی خندیدم(خدا منو ببخشه) ولی بهرحال وقتی دو نفر برای حل مشکلشون راه حل ساده ای مثل برقراری دیالوگ رو رها می کنند و سکوت رو انتخاب می کنند از یک مشکل ساده یک داستان غم انگیز می سازند.

این مشکلی بوده که منهم سالها داشتم ولی چند وقتی هست که دیگه این موضوع آزارم نمیده. بیشتر مردم وقتی با یک نفر (این یک نفرهر کسی می تونه باشه: پدر،مادر،همسر،دوست...) مشکلی یا اختلاف نظری دارند سکوت می کنند. همه کم وبیش اینطوری هستند ولی این خصیصه در آقایون بیشتره(لطفا همه مطلب منو رها نکنید و بچسبید به این کلمه آقایون بنده هیچ مشکلی با آقایون ندارم اظهار نظرم هم بهیچ وجه ارزشی نیست. فقط  بیان یک تفاوته) شاید فکر می کنند اگر درباره مشکل صحبت نشه خودش حل میشه یا فراموش میشه...

غافل از اینکه اصلا اینطور نیست. اختلاف یا رنجیدگی تا وقتی بر زبان آورده نشه در ذهن باقی می مونه و گذشت زمان علاوه بر اینکه کمرنگش نمی کنه شدیدترش هم می کنه . چنانکه دیدیم چطور افراد ماجرایی رو که 15-10 سال پیش اتفاق افتاده به یاد دارند و در هنگام بروز اختلاف به زبون میارند.چرا؟چون اون مشکل حل نشده در ذهن باقی مونده.

من یاد گرفتم که در مورد اختلافم یا رنجیدگی از اطرافیانم حرف بزنم. مهم تر از هر چیزی بخاطر آرامش خودم . فارغ از اینکه مشکلمون حل بشه یا نه. برای اینکه ذهنم رها بشه.

 تا وقتی علت ناراحتی به زبون آورده نشده ، ذهن رو درگیرمیکنه. به محض اینکه گفته بشه  بصورت صریح و شفاف والبته بدور ازخشم ذهن آزاد خواهد شد حتی اگه شما با طرف مقابل به تفاهم نرسید یا راه حل مشترکی پیدا نکنید حداقل این مشکل تبدیل به کینه در دل نخواهد شد.

من بارها امتحان کردم وقتی از علت ناراحتی ام بدون عصبانیت و بدون متهم کردن طرف مقابل حرف زدم و مطمئنش کردم که قصدم حل مشکلمونه درخیلی از موارد مسئله حل شده در بعضی از موارد هم کمترین نتیجه آرامش فکری بوده که نصیبم شده چون با برقراری این دیالوگ مرتب بهش فکر نکردم.

این درس سختی بوده و زندگی معلم بسیار سختگیری برای آموزش این درس. ولی من مثل گذروندن واحدهای درسی دانشگاه این درس رو پاس کردم. نمی گم با چه بهایی ، مهم اینه که

رستگار شدم!

تهران، منزل پدری....

دو روزه رسیدم، در عشق غوطه ورم...

سه سال اخیر رو در ایران تنها زندگی می کردم، تجربه متفاوت و دوست داشتنی بود. یه خونه کوچولوی آبی رنگ داشتم...

 همونطوری که دوست داشتم باشه، بود.آرامش رو که مدتها بود گم کرده بودم در این خونه دوباره پیدا کردم از ساعتهای تنهاییم لذت بردم ....

همون موقعها هر وقت برای دیدن پدرو مادرم به منزلشون میومدم با وجود آرامشی که در خونه خودم داشتم احساس می کردم آرامشی که توی این خونه هست از یه جنس دیگه س... یه جور دیگه...

حالا برگشتم، اتاقم همون اتاقیه که قبلا مال من بود پدر توی اتاق بغلی کار می کنه و من مراقبم صدای موزیکم زیاد نباشه ...

نسیم این بچه کوچیکه خونمون توی اتاق روبروییه درس می خونه مثل همه سالهایی که گذشته و او از بچگی به نوجوانی و جوانی رسید و ما پیر شدیم...

و مادرم... تنها عشق واقعی که می شناسم... بدون توقع همه محبتشو نثارمون می کنه ...

شب میام توی اتاقم، دراز می کشم و بسرعت به خواب عمیقی فرو میرم انقدر عمیق که هیچ رویایی نمی بینم . از درد، رنج ، دلتنگی، ترس و .... خبری نیست ....

صبح بیدار میشم سرحال از این خواب پرآرامش و در فکر راز این آرامشم...

چه روز خوبیه!  خیلی خوشحالم.....

من رستگار شدم. من امتحانم رو دادم و رستگار شدم.

امروز یه تجربه جالب داشتم. دیشب فراز پیشنهادی داد در جهت موفقیت در امتحان امروز.منم دیدم بد نمی گه حالا اگه اینطور هم نشه چیزی رو از دست ندادم. صبح ساعت 5 از خواب بیدار شدم هوا هنوز تاریک بود و تا اونجاییکه نفس داشت سرد. رفتم بیرون .نزدیک خوابگاه یه استادیوم کوچک ورزشی هست رفتم اونجا و شروع کردم به دویدن. سوز سردی میومد ولی عالی بود تا حالا بدون مانتو و روسری ورزش نکرده بودم .این آقایون چه لذتی می برند ،چه کیفی داره بدویی و باد موهاتو آشفته کنه....

 بعد که حسابی نفسم گرفت شروع کردم به راه رفتن با چشمای بسته و سعی کردم به چیزی فکر نکنم. تا حالا شده در حال راه رفتن خوابتون ببره؟خب این اتفاق داشت برای من می افتاد .... بعد برگشتم اتاقم دوش و صبحانه و موزیک... عجب کیفی داد....  با موهای خیس دویدم بیرون که برسم به جلسه امتحان. رسیدم اونجا مغزم از سرما یخ زده بود . ولی این بهترین امتحانی بود که در عمرم دادم. مرسی فراز....

حالا برگشتم خسته ولی خوشحال و فقط یه فکر دارم : من دارم میرم تهران....

من دلم برای چراغ راهنمایی تنگ شده، من دلم برای اینکه از اکباتان برم ونک و 1:45 توی راه باشم تنگ شده ،من دلم برای میدون انقلاب تنگ شده، من دلم برای ایستگاه خطی میدون آزادی با همه راننده های لات و لوتش تنگ شده... من دلم برای هر آنچه شما ازشون متنفرید تنگ شده. حالا چطوری 4 روز صبر کنم؟ اینجا یه رسمی داریم هر کدوم از بچه ها می خوان برن ایران از یه هفته قبل براش آهنگ دارم میرم به تهران اندی رو میذاریم از دیشب بچه ها شروع کردن برای منم میذارن. هیچ فکر نمی کردم یه روزی از شنیدن صدای اندی چشمام پر اشک بشه!!! چشم آقای شفقی نژاد روشن که ببینه شاگردش موسیقی پاپ اونم از نوع خزش گوش میده.

ولی اصلا الان هیچی مهم نیست ، مهم اینه که: دارم میرم به تهران.....

تو را به جای همه زنانی که نمی شناختم دوست می دارم
تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
برای خاطر عطر گستره ی بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می شود، برای نخستین گل
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رماندشان
تو را برای دوست داشتن دوست می دارم
تو را به جای همه زنانی که دوست نمی دارم دوست می دارم
جز تو، که مرا منعکس تواند کرد؟ من خود، خویشتن را بس اندک
می بینیم.
بی تو جز گستره یی بی کرانه نمی بینیم
میان گذشته و امروز.
از جدار آیینه ی خویش گذشتن نتوانستم
می بایست تا زندگی را لغت به لغت فراگیرم
راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش می برند.
تو را دوست می دارم برای خاطر فرزانه گی ات که از آن من نیست
تو را به خاطر سلامت
به رغم همه آن چیزها که جز وهمی نیست دوست دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم
تو می پنداری که شکی، به حال آن به جز دلیلی نیست
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.

اینو بخون تا بیام.....

با توام!

      اي لنگر تسكين

اي تكانهاي دل

                  اي آرامش ساحل

با توام!

       اي نور

                اي منشور

اي تمامي طيفهاي آفتابي

 اي كبود ارغواني

                       اي بنفش ابي     

با توام اي شور،

                    اي دلشوره شيرين

 اي شادي غمگين

 با توام!

  اي غم

          غم مبهم    

اي نمي دانم...

هر چه هستي باش                 

 اما كاش...

نه، جزاينم آرزويي نيست:

هر چه هستي باش

                     اما باش!

در چند روز گذشته مریض بودم. اینهم از حضور پر برکت موجودی بنام هم اتاقی است! امروز طبق روال جمعه ها می خواستیم بریم جمعه بازار.یه دوست مهربون تلفن کرد جهت احوالپرسی که البته هر روز این کارو انجام داده و من به فکر این موضوع افتادم :

جمعه آینده این نیمسال تحصیلی تموم میشه،امتحانا رو میدیم و اکثرمون برای یک تعطیلات کوتاه برمیگردیم ایران.به همین راحتی 4 ماه گذشت... با همه دلتنگیاش، غصه هاش و البته خوشیهاش... همه اینا قطعا نکات و تاثیر مثبتی در زندگی ما داشته. تجربه های جدیدی بدست آوردیم با آدمای جدیدی آشنا شدیم و حتی به نکات جدیدی در مورد خودمون پی بردیم. ولی از همه مهمتر برای من دوستای جدیدی هستند که پیدا کردم.

قبلا هم گفتم که آدم اینجا مرتب دچار کمبود محبته، بخاطر همین کوچکترین محبت بسیار ارزشمنده. مثلا در مورد دوستانی که بواسطه وبلاگ با هم آشنا شدیم من می دونم که همه با دیدن کامنت از طرف دیگران خوشحال میشند ولی برای من دیدن یک کامنت از طرف یک دوست که هرگز ندیدمش معنایی فراتر از یک کامنت صرف داره. چون می دونم این افراد با گرفتاریها ،درگیریها و مشکلاتی که دارن منو به خاطر داشتن و بهم سر زدن . جناب آسایش عزیز علی رغم کسالتی که دارند ،ثمره خوبم که با  دیدن هر کامنتش به خودم می بالم که چنین دوست فرهیخته ای دارم و ....

و همینطور دوستان خوبم در اینجا. شاید نوشتن چنین چیزایی در یک وبلاگ مرسوم نباشه ولی من اینکارو می کنم .

مازیار عزیزم، دوست همیشه همراه . همپای غصه ها و شادیها ،همپای پیاده رویهای طولانی ،خرید هفتگی ... و خلاصه هر جا که لازم داشتم کسی همراهم باشه. هر چند با هم بحثمون هم میشه ولی ممنونم از حضورت و خبرگرفتنای هر روزه ات.

پسر! گلم شایان ،محبتی که به من داری شک نکن که دو طرفه س. نبودی خیلی دلم برات تنگ شده بود.

فراز جان تو شاهکاری. یکی از حسنای بزرگ این سفر آشنا شدن با تو بوده. برات هر آنچه که بهترینه آرزو می کنم . چون تو لیاقت خیلی بیشتر از آنچه که هست روداری.

رضا(از نوع وطنخواه)،هر چند که من باعث دردسر شدم برات و تو نمی تونی برگردی ایران ولی ممنون از نگرانی دلسوزانه ات .تلفنت جهت احوالپرسی برای تو یک تلفن بود ولی برای من یک دنیا محبت.

و همینطور احسان عزیزم ، همه این حرفا با تلفن صبح تو شروع شد. من به این نتیجه رسیدم که خداوند وقتی مهربونی رو تقسیم می کرد تو اول صف بودی وخدا هم خوش اخلاق بود همه رو یکجا داد به تو و به همین خاطر به ما چیزی نرسید.اینو من نمیگم همه کسانی که تورو می شناسن میگن. اگه بخوام همه محبتهات رو بگم  از روز اول توی فرودگاه استانبول تا هرروز خبرگرفتنت و ... خیلی باید بنویسم.

من اطمینان دارم که به اندازه احسان مهربون نیستم ولی محبت رو میشناسم وقدرشو می دونم. به خاطر اینهمه عشقی که از همه دریافت کردم ممنونم و احساس خوشبختی می کنم.