دنیای بلوری

Cast away

crystalplanet — Tue, 08 Jul 2008 17:33:23 GMT

این روزها احساس میکنم چاک نولان هستم!! فقط آقای ویلسون رو هنوز پیدا نکردم...

فیلم Cast away رو دیدید؟ احتمالا همه دیدند. چندین بار از تلویزیون ج ا پخش شده. فیلم بسیار خوبیه با بازی بسیار خوب هنرپیشه مورد علاقه من، تام هنکس...

یه جورایی رابینسون کروزوئه معاصر ولی من این داستان معاصر رو بیشتر میپسندم...

گیرم که نولان سرکار نمیرفت، اینترنت نداشت و....

ولی همون حس رو دارم... تعطیلات آخر هفته رو(سه روز) کلا حرف نزدم. یعنی کسی نبود که باهاش حرف بزنم... ارتباطم با زبان فارسی همین وبلاگستانه...

جالبه که خیلی ناراحتم نمیکنه این وضع... امروز فستوس برام sms فرستاد که بعدازظهر باهم بریم بیرون، پیچوندمش... میدونم کار بدیه ولی واقعا حوصله یه آدم دیگه رو ندارم... ترجیح میدم مثل چاک یه آقای ویلسون پیدا کنم... که اون نتونه حرف بزنه...

crystalplanet — Sat, 05 Jul 2008 21:23:06 GMT

خیلی چیزا ما ایرانیها رو کشته...مثل تعارف، اونم از نوع شاه عبدالعظیمی اش(چه عبارتی!) برای همه مون پیش اومده... اصلا شرایط پذیرایی از مهمون نداریم ولی به زور من بمیرم و تو بمیریم مردم رو میبریم خونمون ، یا یه دونه آبنبات دستمونه به ده نفر تعارفش میکنیم. آخه چه جوری این ادما باید اون اب نباتو بخورن؟! خوشبختانه ایرانیها به این نوع تعارفات عادت دارند و هیچکس جدی نمیگیره. ولی وقتی میری یه جایی که کسی از این شوخیها نداره مشکل پیدا میکنی. البته بعد از چندتا تجربه ناخوشایند درست میشی...

مثلا ترم قبل توی ساعت تنفس من یک لیوان قهوه دستم بود، دیواین اومد نشست پهلوم... منم به روش کاملا ایرانی بهش گفتم میخوری؟ اونم لیوانم رو گرفت و کرد توی حلقش(منظورم اینه که از قهوه خورد و بقیه اش رو بهم داد) حالا تصور کنید که شما یه آدمی هستید مثل من که دوست ندارید هیچ چیز دهان زده ای را، ولو اینکه طرف خواهرتون هم باشه، بخورید... چه حالی میشید؟

از این موارد بگیرید تا خیلی چیزای دیگه...

یکی از موارد خیلی مهم که باز هم مارو کشته!و این روزها باهاش سروکار دارم روابط رئیس و مرئوسی در مرز پرگهر ما و اینجاست... البته فراموش نکنیم که اینجا قبرسه و اینا هم ترکن... منظ.رم اینه که مثلا توی سوئیس زندگی نمی کنیم....

اول این توضیح رو بدم (البته فکر میکنم تقریبا همه میدونند) که اصولا اینجا نام خانوادگی خیلی کاربرد نداره. همه همدیگرو با اسم کوچک می شناسن و صدا میکنن دقیقا برعکس ما.... شاید یکی از دلایلی که محیط کار اینجا اون سنگینی جو کاری در ایران رو نداره همینه.

من 11 سال توی ایران کار کردم ... ما بشدت در محیط کارمون درگیر القاب و الفاظ مثلا احترام آمیزیم... مثل اقای مهندس و آقای دکتر. انقدر که خود طرف هم وقتی زنگ میزنه یه جا و میخواد خودش رو معرفی کنه میگه من دکتر فلانی هستم.... این یعنی تو باید دوبرابر بقیه به من احترام بذاری...

این موضوع انقدر مهم و نهادینه س که به داخل خونه ها و مهمونیهامون هم رسیده... حتما همه توی خانواده هاشون دارند ار این نمونه ها... خانم مهندس... آقای دکتر... بفرمایید چایی....

یا اینکه مدیر یک هیولاییه که وقتی حضور داره هیچکس نباید نفس بکشه... البته خداییش من جاهایی که کار کردم مدیرهای خوبی داشته و رابطه مون هم حسنه بوده ولی کم و بیش این جو سنگین وجود داره.

اینجا، همونطوری که گفتم رئیس من یک خانومیه که اسمش شریفه س و طبعا منهم فقط بهش میگم شریفه.... مدیر کتابخونه (همونی که بهم زنگ زده بود) اسمش احمده و ما بهش میگیم فقط احمد... نه آقای احمد نه احمد آقا... کلی هم خوشحاله.... پریروز آخر وقت اومد بالا یه کم با شریفه شوخی کرد و با صدای بچه گانه باهاش حرف زد بعد هم همینطور که داشت میرفت پایین یه آهنگ ترکی رو بلند میخوند(الحق که صدای خوبی هم داره) من و شریفه با آسانسور رفتیم پایین و طبقه همکف دوباره دیدیمش... شریفه شروع کرد ادامه آهنگ رو به خوندن و او هم همراهی میکرد... بقیه کارکنان هم در حال ترک کردن محل کار بودند و لبخند میزدند...

حاضرم قسم بخورم هیچی از جنبه های مدیریتی و ابهت این آقا کم نشد...

باعث تاسفه که این چیزها رو ترکها هم فهمیدند ولی ما....

منزل نو

crystalplanet — Wed, 02 Jul 2008 16:07:18 GMT

آقا، من اسباب کشی کردم.(به این آقا خیلی توجه نکنید،این کلمه در فرهنگ لغات من وقتی بکار میره که میخوام یه خبربدم) الان خب خوشحالم همینطوری الکی...

شب اول:

خدمتتون عرض شود که شب اول اسبابها رو آوردیم و کمی جابجا کردم و بعلت خستگی و البته بی اینترنتی سعی کردم زودتر بخوابم. برق رو خاموش کردم و دراز کشیدم ولی چون جام عوض شده خوابم نمی برد. درنتیجه شروع کردم به هم زدن تلویزیون... اون وسطها احساس کردم صدای خش خش میشنوم یه کم محل نذاشتم ولی دیدم نخیر... ادامه داره از جام بلند شدم و اولین جایی که توی تاریکی چشمم بهش افتاد، کارتونی بود که باز نشده پایین تخت بود و همون لحظه هم اون موجود نفرت انگیز رو دیدم... اولین عکس العملم یه جیغ بود که از اعماق وجودم کشیدم... اولین فکری هم که به ذهنم رسید این بود که بپرم طبقه پایین و امیر رو صدا کنم ، بعد یادم افتاد رفته بیرون. از اونور هم پیش خودم گفتم حالا این دفعه رفتی و صداش کردی این که داره میره ایران دفعه های بعد رو میخوای چکار کنی؟ در نتیجه فکر کردم بهتره آدم با ترسهای زندگیش رویرو بشه !!!!(عجب جمله حکیمانه ای) بنابراین چراغ رو روشن کردم و کفشم رو برداشتم و رفتم به جنگ آقا سوسکه... (بیخودی شلوغ نکنید که سوسکها همیشه خاله سوسکه بودند، سوسکهای خونه من آقان!!) سوسکه منو که دید! سعی کرد قایم شه ولی چه فایده؟ تاب شجاعت منو نیاورد و زیر ضربه ای که با تمام قدرتم بهش وارد کردم به درک واصل شد.... الان دارید شجاعتم رو تحسین میکنید؟!!!!

خسته از نبرد رفتم توی رختخواب.... ولی چه سود؟ تا صبح خواب به چشمانم راه نیافت... فکر نکنید از ترس سوسک بوداااا... ابدا... ولی ساعت 6 که ساعت زنگ زد خداروشکر کردم که این شب سیاه و بی پایان خاتمه یافته و البته جسد قربانی چسبیده به زمین سرجاش بود و من همونطور گذاشتمش و رفتم سرکار تا عبرت دیگران شود.

ظهر که برمیگشتم زنگ زدم به امیر گفتم جون مادرت بیا اینو از روی زمین جمع کن!!!!!!!

روز اول:

آقا،(شما باز توجه نکنید!) توصیه میکنم همه دوستان بالای 30 سال اگه موهای بلندی دارند برن کوتاه کنند. الان توضیح میدم، این تجربه شخصیه.

اینجا خیلی گرمه و واقعا موی بلند دردسره. چند وقت بود هی وسوسه میشدم برم موهامو کوتاه کنم. ولی اولا حیفم میومد دوما هم اینجا اینجور چیزا خیلی گرونه... البته قربونش برم چی ارزونه؟

خلاصه... دیشب بعد از اسباب کشی رفتم بیرون اب بخرم دیدم سرکوچه یه آرایشگاه زنانه هست. رفتم داخل...

یه پسر حدودا 3-22 ساله داشت موهای یه خانمی رو براشینگ میکرد. بهش گفتم میخوام موهام رو کوتاه کنم. گفت الان؟ گفتم نه فردا. از کی هستید گفت از صبح هستیم گفتم باشه چقدر میگیری؟گفت 20YTL برق از چشمام پرید یعنی حدود 16000 تومن. گفتم باشه فردا میام.

امروز دیگه تصمیمم رو گرفته بودم مخصوصا دیشب که موقع نبرد با سوسکه دوبار موهام ریخت توی صورتم و آقا سوسکه نزدیک بود فرار کنه...

آره... رفتم داخل و همون پسره خیلی خوشحال احوالپرسی کردو گفت بیا اینجا موهاتو بشورم!!! ببینید الان به من نگید تو چقدر عقب مونده ای. خب ما توی ایران تجربه اینچنینی که آرایشگرمون مرد باشه نداریم . شما دارید؟ یا برعکس، آرایشگر آقایون، زن باشه. خب نداریم دیگه...

یه چیزی بگم؟ تا حالا هیچ آقایی موهای منو نشسته بود!! خیلی ذهنتون منحرفه هر فکری که کردید...

نتیجه اینکه الان موهام یه چیزی تو مایه های قیصره و از همه مهمتر 3-22 ساله بنظر میام!!!

به پسره گفتم: مامانم منو میکشه . گفت: نه منو میکشه.

گفتم: نگران نباش مامانم ایرانه. منم سال دیگه میرم ایران تا اون موقع موهام بلند شده.

بهرحال تجربه بسیار جذابی بود منهای قسمت پرداخت پول!

همگی پیش به سوی آرایشگاه...

تا اطلاع ثانوی من همینطوری خودم با خودم خوشحالم.

crystalplanet — Sun, 29 Jun 2008 11:16:01 GMT

به مبارکی دو روزه که میرم سرکار. همه چی خوبه ، رئیسم یه خانم ترک چاق و مهربونه اسمش هم شریفه س. فقط یه اشکال وجود داره اونم اینه که محل خدمت در طبقه آخر کتابخونه س و به شدت گرم... باید تقاضای مزایای بدی آب و هوا کنم...

یه همکار دارم یه پسرک ترکه و دانشجوی حقوق. اونم یه اشکال کوچولو داره ... اینکه انگلیسی اش افتضاحه. توضیحش اینه که اینجا با اینکه دانشگاه بین المللیه ولی برای رشته حقوق فقط به ترکها پذیرش میدن و تدریس هم به زبان ترکیه. معمولا هم دانشجوهاش انگلیسی نمی دونند. الان این پسره شاهکار خلقته چون یه چند جمله ای بلده .ضمنا طفلک خیلی سعی میکنه friendly باشه . ولی متاسفانه نمیدونم چرا این روزها من friendly بودنم نمیاد. اخلاقم خوبه و کلا از زندگی راضیم فقط حوصله آدم جدید و رفاقت و این حرفها ندارم. این بنده خدا هم میره یه عالمه فکر میکنه و یه جمله انگلیسی میسازه که البته غلطه و میاد با خوشحالی به من میگه. مثلا پریروز با شادی اومد و

گفت : خسته شدی؟

من همینطور که بالای چارپایه بودم و کله ام توی قفسه بود گفتم : نه...

یه کم ایستاد دوباره گفت: من اونور یه کتاب پیدا کردم، فکر کنم برای تو جالبه.

گفتم: باشه،بعدا میام میبینم...

بعدا رفتم و دیدم یه کتاب پیدا کرده درباره ایران. یه عکس توی کتاب بود که تعدادی خانم رو با چادر نشون میداد.

بچه گفت: تو توی ایران از اینا میپوشی؟

گفتم: نه بابا و لی حجاب باید داشته باشیم.

به لباس من اشاره کرد و گفت یعنی اینجوری نمیتونی بری بیرون؟(با تاپ و شلوار)

گفتم: اینجوری برم بیرون پلیس منو میگیره.

همینطوری که داشت تعجب میکرد براش توضیح دادم که توی دانشگاه در ایران اگر منو تو مثل الان که اینجا نشستیم، با هم بشینیم و حرف بزنیم، میبرنمون کمیته انظباطی... یا در ایران داشتن دوست پسر یا دوست دختر قدغنه... ضمن تعریف کردن، رویش جوانه شاخهای روی سرش رو با لذت تماشا میکردم.

بدجنس خودتونید... مگه دروغ گفتم؟!

خلاصه کار بدی نیست باعث تفریحه... مجبورم سر خودمو یه جوری گرم کنم. تقریبا همه رفتن. احسان پنج شنبه صبح رفت. آخرین کسی هم که میشناسم فردا صبح میره و کلا خلاص. من میمونم و قبرس!

البته فردا احتمالا اسباب کشی دارم و یه چند روزی سرم گرم خونه جدید و ذوقمرگی و ... میشه.

خب وقتی میگید چرا نمی نویسی نتیجه ش همین پست آبکی میشه دیگه

crystalplanet — Sat, 21 Jun 2008 14:46:58 GMT

این روزها یه کمی همه چیز باهم قاطی پاطیه... خبرهای خوب و بد... ولی خداییش خوباش از بداش بیشترند. بداشو نمیگم، مال خودم... و اما خوباش...

1-شب تولدم احسان و رضا بهم کادو دادند... کادوی واقعی هاااا... اونم چی؟ یه چیزایی برای خونم... دستشون درد نکنه... کلی حالشو بردم...

2-دیروز که فردای تولدم باشه یه بسته پستی داشتم از ایران... هورا... مادر محترم یه عالمه چیزای هیجان انگیز برام فرستاده بود از همه ش باحالتر برنج ایرانی بود... وسط اون همه خوراکی یه چیز صورتی توی یه کیسه بود... با تعجب درش آوردم دیدم یه بلوزه و یه کاغذ هم بهش سنجاق شده و مادرکم روش نوشتهHappy Birthday تا حالا شده هم بخندید هم گریه کنید؟

3-هنوز در عالم هپروت حاصل از جوزدگی بسته پستی بودم که تلفنم زنگ زد... یه شماره چهار رقمی بود و من مثل مشنگها گوشی رو برداشتم و گفتم:بله؟!! یکی با لهجه ترکی گفت نغمه؟ بعد من تازه یادم افتاد این تلفن از داخل دانشگاهه... (به آی کیوم شک نکنید) خلاصه... این آقاهه مدیر کتابخونه دانشگاه بود... چون من برای کار در کتابخونه در تابستان درخواست داده بودم، گفت که همه چیز اوکی هست و شما میتونید کارتون رو شروع کنید. فکر میکنم از اول جولای... هوراااااا... عالی نیست؟ البته خیلی پول نمیدن ولی از هیچی بهتره : اولا که با حقوق ناچیزش میشه صورتحسابهای برق و آب و شارژ خونه رو داد. دوما: از بیکاری در تابستون بهتره. همین الان که هنوز یه عده ای نرفتند، اینجا عین یه گور ساکته وای بحال چند روز دیگه شاید کار کردن جلوگیری بکنه از پاک شدن روانم. سوما: این یعنی ضایع شدن رضا!! از الان هی میگه نغمه تو طاقت نمیاری میای ایران... با وجود کار اگر هم بخوام بیام دیگه نمیتونم.

حالا گیرم این میون چندتاخبر بد هم رسید... یه کمی زانوی غم به بغل گرفتم بعد بی خیال شدم چون کاری از دستم برنمی اومد...

ضمنا هوا عین صاایرانه هرروز گرمتر از دیروز. اصولا ما که توی تهران زندگی کردیم هیچ تصوری از این گرما و رطوبت نداریم.حالا تازه گویا این روزهای خوشمونه چون از این گرمتر خواهد شد.

پی نوشت: لطفا سعی کنید خیلی به یاد من باشید... همینجوری الکی...

روز میلاد من

crystalplanet — Wed, 18 Jun 2008 01:26:18 GMT

تولدم مبارک!

گویا در زندگی دیگری که داشته ام زنی بوده ام که در جنوب استرالیا متولد شده و کارم هم حفاری بوده است!!! خدارو شکر مثلا کرگدنی در جنگلهای افریقا نبودم.

(اگر به تناسخ اعتقاد دارید و میخواهید بدونید قبلا چی و کجا بودید میتونید اینجا پیداش کنید.)

روز تولد برای هر کسی معمولا با روزهای دیگه متفاوته. امروز من کاملا یک روز پرهیجان و احساساتی بوده که هنوز هم که البته دیگه فرداست، ادامه داره.

صبح به محض اینکه از خواب بیدار شدم، آنلاین شدم. کامنت خصوصی و آفلاین از دوستان قدیمی برای تبریک و البته یه تبریک از یه دوست جدید که کلی غافلگیرم کرد.(ممنون)

امروز مصادف شده با رفتن مازیار به ایران. سعی کردم وقتمو باهاش بگذرونم. بعد از اینکه با هم بودیم و جاهای مختلف رفتیم، برگشتیم خوابگاه. بهش گفتم تا تو جمع و جور میکنی من میرم اتاقم دوباره میام یا اگه میخوای بخوابی همین الان خداحافظی کنیم. با کمال تعجب لب و لوچه شو جمع کرد که یعنی نه الان نه...

واقعا متعجبم. این بچه اصولا دلش برای کسی تنگ نمیشه ولی امشب رسما دلتنگی میکنه برای روزهایی که اینجا نخواهد بود. منم البته نگران اون روزها هستم. با وجود این فاصله سنی 12 ساله بین ما ولی یه ارتباط عجیب و دوست داشتنی با هم داریم.......

رفتم و تا لحظه تحویل اتاق با هم بودیم... بازهم خداحافظی....

این خداحافظی روز تولدم هم دست از سرم برنمیداره....

پی نوشت۱: یه عالمه تشکر از همه دوستان که تبریک گفتندو به یادم بودند.

پی نوشت۲: یه هدیه عالی گرفتم... از یکی از درسهام که خیلی هم ازش میترسیدم نمره A گرفتم.....هوش سرشار منو میبینید؟!!! الان منهم از طرفداران پروپاقرص آتاتورک هستم و کمالیست بحساب میام مرد!! خوبی بوده باعث میشه آدم A بگیره

یه پست فوتبالی

crystalplanet — Mon, 16 Jun 2008 00:38:00 GMT

از سر شب چندتا مورد توی ذهنم بود که دلم میخواست بنویسم، آخر به این نتیجه رسیدم چون فضا خیلی فوتبالیه چرا من درباره اش ننویسم؟! دوره آخر زمون شده... می بینید؟ منم درباره فوتبال می نویسم!!!

البته قضیه مدح و ستایش فلان تیم و ناله و نفرین بر تیم دیگه نیست چون اصولا من این حرفها حالیم نیست. این هم که میدونم فضا مملو از عشق به فوتباله از لرزه هاییه که بعد از هر گل اتاق ما تحمل میکنه.

چند شب پیش با مازیار رفتیم همین کافه زیر خوابگاه جای شما خالی پیتزا بخوریم... البته این جای شما خالی کاملا تعارف و ایرانی بازی بود.چون من به این نتیجه رسیدم که ترکها اصولا پیتزا بلد نیستند درست کنند...

حالا... کجا بودم؟... آها... ما نشسته بودیم بیرون ... در مدتی که ما منتظر بودیم رفت و آمدهای مشکوکی در جریان بود از مدیر و صاحب خوابگاه تا خدم و حشم... که البته ما بهیچوجه توجه نکردیم تا اینکه دیدیم یک جماعتی دونه دونه اومدند و صندلیها رو از پشت میزها برداشتند و محوطه جلوی میز ما تبدیل شد به سالن سینما و ما تازه متوجه شدیم که بازی فوتباله بین ترکیه و سوییس و این رفت و آمدها بخاطر سرهم کردن پروژکتور و دیدن بازی بوده... خلاصه بازی شروع شد ما هم مشغول تناول پیتزا بودیم که دیدیم ملت دونه دونه میان و چون جلوتر از میز ما جا نیست صندلیهاشون رو میذارن پشت سر ما و مینشینند بطوریکه بعد از چند لحظه صحنه بسیار خنده دار بود. تصور کنید که یه عده ای خیلی جدی دارند فوتبال نگاه میکنند و دو نفر اون وسط خیلی جدی در حالیکه پشتشون به پرده نمایشه دارند پیتزا میخورند....

به مازیار گفتم پاشو یواشی از این بغل بریم دارند بد نگاهمون میکنند....

........

امشب داشتم از بیرون می اومدم... از جلوی ردیف پنجره های طبقه همکف که رد میشدم دیدم که فوتبال داره شروع میشه و درست قبل از اینکه وارد ساختمون بشم توی یک اتاق یه صحنه بسیار جالب دیدم:

سرود ملی ترکیه پخش میشد و تلویزیون تصویر بازیکنان ترکیه رو نشون میداد... دختری که تنها توی اتاق بود به احترام سرود ملی ایستاده بود... من وارد ساختمون شدم و شنیدم که وقتی سرود تموم شد صدای دست زدن از بسیاری از اتاقها شنیده شد.

چندتامون وقتی توی خونمون تنها نشستیم به احترام سرود ملی ج ا ا از جامون بلند میشیم؟!

روزهای واپسین

crystalplanet — Thu, 12 Jun 2008 00:35:30 GMT

این روزها، پره از رفتارهای عشقولانه....

همون شب کذایی که پست قبل رو نوشتم یه تلفن داشتم از ایران.... از یه دوست... بعد از مدتها صداش رو شنیدم، تولدم رو تبریک می گفت البته یک هفته زودتر... این از اون کارهاییه که فقط اون ممکنه انجام بده. بهرحال اگه اینجارو میخونی ممنون بچه....

صبح فرداش با زنگ تلفن بیدار میشم... فرازه: نغمه، من فردا صبح دارم میرم ایران....

میرم پیشش... کلی گپ میزنیم.... برای ناهار هم میریم رستوران چینی نزدیک دانشکده مکانیک... اینم از اون کشفهای فرازه... برمیگردیم .... میگم دوباره شب میام پیشت....

شب میرم خوابگاه پسرها.... شایان رو میبینم... میگه که پس فردا دارم میرم... فردا برای خداحافظی میام... هستی؟ ... آره بچه هستم....

با فراز خداحافظی میکنم....

امروز رفتم خونه دیواین... بونی فیس(هم خونه ش) داره میره انگلیس.... خداحافظی میکنیم....

شاک (هم خونه دیگه ش) اولین چیزی که میپرسه اینه که کی میری ایران... وقتی میگم نمیرم، از خوشحالی میپره بغلم میکنه... میگه خیلی خوشحالم که تو هیچ جا نمیری....

نمردم یکی از موندنم خوشحال شد.تا الان به هرکی گفتم میخوام بمونم غر زده بود... مخصوصا یکی که هنوز هم داره غر میزنه....

عصری که دارم برمیگردم، پرنده توی محوطه دانشگاه پر نمیزنه....

به هر آشنایی که میرسی، اولین سوال من اینه: کی داری میری؟ و جواب اون اینه: میخوای بمونی چه کار؟

خدا بده برکت.... تا 26 جون که آخرین کسی که من میشناسم خواهد رفت... همین بساطه.... خداحافظی و مقدار متنابهی بغل و ماچ و بوسه....

توی کمتر از یکسال به اندازه همه عمرم خداحافظی کردم.... پوستم کلفت شده... دیگه خیلی احساساتی نمیشم .......

من همچنان حالم خوبه و روحیه ام عالی...

سه ماه دیگه میتونیم بیاییم به این پست یه سر بزنیم....

آزادی!!!!!!!!!!!!

crystalplanet — Mon, 09 Jun 2008 23:35:33 GMT

من به زندگی عادی برگشتم....

آزادی.....

خیلی جالبه هر وقت امتحان دارم (وداشتم) یاد همه کارهای عقب افتاده زندگیم می افتم از خرید جوراب گرفته تا شستن سرویس بهداشتی منزل.... و همه شون هم به نظرم خیلی مهم میان ....

خلاصه هر کاری که درس خوندن رو به تعویق بندازه....

انقدر به تعویق میافته تا شب امتحان میرسه و مجبوری به طرز احمقانه ای با سرعت نور درس بخونی تا برسی.... چشمات درآد.... تنبل....

نتیجه میشه اینکه روز آخر از بی خوابی و فشار زیاد روی پات بند نیستی....

دوست داری پروژه رو بزنی توی سر استاد و بهش بگی خیلی نامردی اگه منو بندازی....

بعد که اینکارو کردی یا بدلیل اینکه نمیدونی نامردی به انگلیسی چی میشه هیچی نگفتی و مثل بچه آدم داری برمیگردی.... یه حالی داری.... حتی فکر میکنی گور باباش... ....ن لقش... اگه بهم F داد....

از صبح چندین بار پشت مونیتور چشمام از شدت خواب بسته شده.... اخلاق .... سگی....

الان هم جملات جلوی چشمام می رقصن ولی دلم نمیاد بخوابم.... بدم نمیاد همین الان برم ساحل قدم بزنم....

بچه پررو ....

نتیجه اخلاقی: وقتی داری از خستگی میمیری خیلی بی تربیت میشی.... برو بخواب...

.......

قبل از خواب: کسی میدونه نامردی به انگلیسی چی میشه؟ این جمله خیلی کلیدیه!!

رفتن یا نرفتن مسئله این است!

crystalplanet — Wed, 28 May 2008 21:35:57 GMT

چند روزه میخوام این پست رو بنویسم به دلایل مختلف نتونستم تا امشب...

تا همین امروز ساعت 10 صبح قرار بود که بعد از امتحانات برای تعطیلات برگردم ایران... یعنی اولش قرار نبود بعدا قرار شد... هاااا... خیلی پیچیده شد؟...

از یک ماه پیش دنبال خونه میگشتم برای ترم بعد... دیگه تحمل توی خوابگاه زندگی کردن و موجودی بنام هم اتاقی رونداشتم. تنهاییم رو میخواستم... از همون موقع هم تصمیم گرفتم که اگر خونه گرفتم برنگردم ایران. به چند دلیل... یکی اینکه وقتی خونه رو از اول جولای اجاره میکنی خب پولشو دادی خیلی احمقانه س اول جولای بلیط بگیری بری ایران و 3 ماه اونجا بمونی بعد بیای برای 3 ماه پول شارژ و... بدی... دوم اینکه چون خونه اجاره کردی بهتره پول بلیط هواپیماتو صرفه جویی کنی سوم اینکه وقتی دل خوشی از ایران نداری برای چی باید بری 3 ماه اونجا بمونی حرص بخوری؟ چهارم اینکه منی که کسی منتظرم نیست (البته بغیر از خانواده ام:پدر،مادر و خواهرم) انگیزه ای برای رفتن ندارم. اونایی هم که گفتم دلشون تنگ میشه ولی همونی رو میخوان که من راحت ترم و....

خونه با قیمتی که من میخواستم پیدا نشد که نشد... دیگه تصمیم گرفتم برگردم به چند دلیل: اول اینکه اگر بمونم، خوابگاه برای دو ماه 400 دلار میخواد خب پول که علف خرس نیست، اگر هم هست توی زمین ما خشکسالی اومده خرسها دارند از گرسنگی میمیرند.... دوم اینکه خانواده محترم رو میبینم که دلم تنگ شده... سوم اینکه اینجا تنها نمیمونم، چون همه دارند میرن... چهارم اینکه میتونم خیلی از چیزایی رو که لازم دارم از ایران بیارم... پنجم اینکه با دوستان محترم میرم مسافرت، کمی سینما و مهمونی و تفریحات سالم دیگر...

در تعطیلات آخر هفته تصمیم قطعی گرفتم که دوشنبه برم و بلیطم رو confirm کنم.... بعد اون 10% عقل رو بکار انداختم و گفتم چهارشنبه که مجبورم برم بانک بعدش میرم دفتر هواپیمایی... چون هوا بس ناجوانمردانه گرم است... جای همه خالی... امروز رفتم بانک موقع برگشتن تلفنم زنگ زد و خبر که.... بعله ... یه خونه پیدا شده عصری بیا قرارداد ببند... به این ترتیب از جلوی دفتر هواپیمایی گذشتم...

الان یه کمی گیجم و دچار احساسات متضاد... خوشحالم بخاطر خونه... بخاطر داشتن تنهایی و حریم خصوصی ام.... خوشحالم که نمیرم ایران و خیلی چیزها رو نمی بینم.... یه کمی،فقط یه کمی ناراحتم بخاطر دلتنگی برای کسانی که دوستشون دارم .... یه کمی نگرانم بخاطر اینکه تقریبا همه کسانی که میشناسم تابستان اینجا نخواهند بود.حتی فستوس، دیواین، جان و بقیه برای تعطیلات میرن انگلیس... من تجربه تنها بودن برای مدت طولانی داشتم و اذیت نشدم، البته اون موقع شرایط دیگری داشتم الان نمیدونم واقعا....

ضمنا همه میگن تابستان اینجا کشنده س و من باور میکنم چون همین الان هم داریم ذوب میشیم...

بهرحال زندگی یعنی همین... دغدغه های متفاوت و متضاد... همه اینها در کنار حس تغییر مکان ،یه تجربه جدید،یه تنوع که من عاشقشم... خیلی مهم نیست.... ضمن اینکه فعلا نوشتن پروژه های پایان ترم خیلی اجازه نمیده از این حس دوست داشتنی لذت ببرم.

بهرحال امیدوارم 3 ماه بعد هم همین 10% عقله هنوز سرجاش باشه... من آدم قانعی هستم بیشتر نمیخوام...